Tips voor je pizza

Ik kwam dit tegen op internet - en het schijnt al vrij oud en blablabla te zijn, maar het is echt geniaal! Het zijn tips om zo succesvol mogelijk - of zo gek mogelijk, je pizza te bestellen over de telefoon. (Het waren er eigenlijk 80 maar ik heb ze even ingekort :p)

1. Zeg niet gewoon wat je hebben wilt, maar spel alles.
2. Verhoog je stem wanneer je zegt: "pizza".

3. Vraag wat voor kleren degene draagt die de pizza's rondbrengt.
4. Knak je vingers vlak voor de hoorn van de telefoon.

5. Verander je accent elke drie seconden.

6. Bestel 52 stukken pepperoni en zeg dat je ze gemaakt wilt hebben in fractal-structuur waarvan je de vergelijking zometeen zult dicteren. Vraag of ze papier bij de hand hebben.

7. Huur een pizza.

8. Bestel terwijl je aan het stofzuigen bent.
9. Vraag of je de doos waarin de pizza gebracht wordt mag houden. Wanneer ze zeggen dat dat inderdaad mag, laat dan een zucht van opluchting horen.

10. Pak je pizza begerig aan, niet ingehouden.

11. Hou het spreekgedeelte van de hoorn steeds verder van je mond vandaan wanneer je praat. Wanneer het gesprek eindigt, breng de hoorn dan weer vlak bij je mond en roep zo hard als je kunt: "Tot ziens!"

12. Zeg dat ze een dubbele controle moeten uitvoeren om te zien of je pizza inderdaad dood is.

13. Vraag wat hun telefoonnummer is. Hang op, bel ze opnieuw op en vraag het opnieuw.

14.  Begin het gesprek door te zeggen welke datum het vandaag is en zeg: "Dit kan mijn laatste dag zijn."

15. Probeer af te dingen.

Yay, ik krijg echt zin om een pizza te bestellen, haha :p

(de overige 65 tips klik)

Eerste indruk

Ze zeggen wel eens, de eerste indruk bepaald een groot deel van hoe je een persoon ziet.

Bij mij is dat niet het geval, lijkt het. Als ik terug denk aan het verleden, wie ik bevriend heb en wie juist niet: zijn het altijd de mensen waarvan ik het begin denk: 'Mwah...' of niet eens opmerkte, waarmee ik goed bevriend wordt. Mensen waarin ik direct al een beetje geïnteresseerd in ben, ga ik later juist totaal niet mee om.
Dit gebeurt me dus altijd, en ik vraag me echt af waarom! Ik heb zo onderhand wel geleerd om niet op eerste indruk af te gaan (maar zo af en toe trap ik er nog steeds in).

source: http://weheartit.com/entry/116683314/search?context_type=search&context_user=ipekbocegin&query=innocent

Sprookjeskasteel

Ik heb 'm gevonden. Waar die staat? Geen idee. Duitsland gok ik zo.

source: http://weheartit.com/entry/93230404/via/averyyy 

Wat zou het geweest zijn om daar geleefd te hebben?

Update: Duitsland inderdaad! Duitsland heeft misschien (nogsteeds!) een negatieve klank, maar ik ben verliefd op de natuur. En op bepaalde mensen. Haha, detail. Het is het Hohenzollern kasteel, met dank aan een lief meisje!

Magische momenten

Het moment dat je de hele nacht uit bent geweest, vervolgens besluit een ochtendwandeling te maken, dan random strangers ontmoet en met hun een biertje deelt op de stoep. Op de weg terug naar huis pluk je van die ex-paardenbloemen waarvan je de pluisjes weg kunt blazen en val je te tenslotte in slaap op de bank met pluisjes in je haar.

Ik voelde me compleet tevreden. En gelukkig. Maar voor mij is dat een beetje hetzelfde.

http://weheartit.com/entry/110711117/search?context_type=search&context_user=__tamiii&page=6&query=beer

Fijn weekend darlings!

Trouble

Iemand die je links laat liggen. Dat doet pijn.

source: http://weheartit.com/entry/105808080/explore?context_user=Purity_

Ik ben iemand die makkelijk vrienden maakt. Ik ben loyaal in mijn tijd en aandacht. Mensen hoeven niet altijd hetzelfde terug te doen, dat vind ik geen probleem. Nooit heb ik echt friends-trouble gehad door mijn relaxte uitstraling.
Maar nu. Ze neemt me niet serieus, leent dingen zonder terug te geven, is alleen geïnteresseerd als dat haar uit komt.

Ze verbaast me gewoon.

Ik had van alles verwacht, maar dit?

Misschien heb ik te weinig oliebollen gegeten. Misschien zou ik mijn paper voor school niet op vrijdagavond half 12 moeten typen. Of misschien wordt ik gewoon een beetje gek.

Het is namelijk het geval dat ik steeds moet lachen, om mezelf. Ik ben namelijk verliefd (nu ik dit typ zit ik weer hardop te lachen). Dat vind ik gewoon zo gek, dat ik het zelf ook niet kan geloven. Maar ik heb alle symptonen: Kan aan niets anders denken, krijg geen hap door mijn keel en ben megavrolijk. Heb mijn hulp al aangeboden bij verschillende huishoudelijke klusjes en stalk mijn vriendinnen met berichtjes op whatsapp, die allemaal een soort gelijke inhoud hebben: 'Wat moet ik nu smsen?'. Mensen, ik heb het echt zwaar te pakken.

De jongen in kwestie, de gelukkige/het slachtoffer, is een Vlaming. Is nogal wat ouder. Heeft twijfelachtige bedoelingen. Met andere woorden: had ik niet een beter persoon uit kunnen zoeken om mijn zinnen op te zetten?

source: http://weheartit.com/entry/8754257/via/averyyy?page=4

Ik neem aan dat het wel over zal waaien. Maar tot die tijd zal ik stom grijnzend door het leven wandelen en af en toe hardop lachen.

Goede voornemens

Het kan jullie opgevallen zijn dat mijn pogingen tot dag-tot-dag bloggen herhaallijk gefaald zijn, dus ik gebruik het nu als sporadische uitlaatklep, als ik echt even iets van mij af wil schrijven. Nu blog ik meer voor mezelf, maar ik stel het natuurlijk heel erg op prijs als je het leest, duh. Ik heb dorst, ik ga eerst wat drinken halen en dan, bám, typen.

Vooraf: sorry voor mijn gescheld, het zal misschien onaangenaam zijn maar niet onchristelijk.

Ik word potverdorie schijtziek van mijn sociale leven.

Bestaat het? Ja, ik ben sociaal en heb zeker een groot netwerk met vrienden. In combinatie van een sociaal leven hanteer ik twee dingen: gulden middenweg en nooit op een paard wedden.

Gulden middenweg: Ik wil niet 24/7 met vrienden omringd zijn, hoeveel ik van ze hou. Soms ook een avondje voor mijzelf.
Nooit op een paard wedden: Vrienden van uni, internationale vrienden, vrienden van werk. Valt er een weg door iets, heb ik altijd het andere nog.

Tot zover mijn inleiding.

Ja ik ben boos. Niet op bepaald iets. Op mezelf misschien. Op gebeurtenissen. Ik heb een paar hele goede vrienden. Waarvan ze eigenlijk allemaal een vriend hebben, waar ze druk mee zijn, of minstens een halve wereldbol van mij verwijderd zijn. De andere vriendschappen die ik de afgelopen jaar heb proberen te maken op de uni, in Utrecht, in mijn nieuwe omgeving, falen in mijn ogen. Ze zijn hartstikke kostbaar, leuk, maar ik voel me in deze vriendschappen meer een 'bij'vriend. Iedereen heeft al een sociaal netwerk, ze komen mij tegen op bijvoorbeeld de uni, klikt hartstikke goed, we gaan af en toe uit met hun kant van het sociale netwerk omdat ik nog geen potverdorie sociaal netwerk heb in Utrecht en vervolgens leven ze hun sociale leven verder met hun vrienden.

Ik begrijp dat een sociaal netwerk tijd kost om op te bouwen. Maar ik mis het gewoon zo erg om een hele goede vriend/vriendin te hebben, of een vriendengroep. Mijn vrienden zijn heid en zijd verspreid, omdat ik het met veel mensen goed kan vinden. Al mijn verspreide vrienden lijken (lijken..) in een vriendengroep te zitten.

Ik heb een sociaal leven, daar niet van. Maandag vertrek ik voor vier dagen naar België om daar oud & nieuw te vieren, over een maand zit ik een weekend in Budapest met een vriendin uit Zwitserland.

Dus wat zeur ik? Maar zelfs de mensen waarvan ik weet dat ze het ook lastig vinden een netwerkje op te bouwen in Utrecht, hebben thuis een groepje vrienden zitten.

Nu werk ik nog thuis, en dus ben ik daar nu ook. Ik ken hier gewoon haast niemand, of niemand die dingen met mij wil doen. Oja, een hele goede vriendin woont hier, een meisje dat ik superlang ken en zoveel lol mee kan hebben. Helaas is ze heel serieus met haar vriend en wil ze haast nooit uitgaan. Ik ga haast nooit uit behalve als ik meegevraagd wordt door andere mensen, lijkt het.

Eigenlijk heb ik niets te klagen.

Conclusie: ik ben een zeurpiet.

http://weheartit.com/entry/91946550

Goede voornemen: vrienden maken in Utrecht (ik ga mij volgend jaar aanmelden voor een studentenvereniging, het moet toch wel mogelijk vrienden te maken zonder zo'n fucking vereniging? Als ik meega naar borrels krijg ik datzelfde gevoel: hechte groep vrienden, ik kan met iedereen kletsen maar uiteindelijk toch een buitenstaander. Hé jij was toch dat meisje die een keer naar een borrel van ons kwam? LEUK. Sarcasme). Bidden en God vragen om een goede vriend/in//vriendengroep.

Ik ben al minder boos. Komend half jaar ga ik mij gewoon richten op mijn studie, mijn nieuwe sporthobby (ik wil gaan wandklimmen) en een nieuwe kamer zoeken. In de zomer ga ik wil bij een studentenvereniging, mocht ik dan nog geen sociaal iets hebben opgebouwd, en ik ga er vanuit dat mijn sociale leven dan vanzelf wel komt.

Ondertussen in de trein...

For all you romantic wandering souls. Geen idee of dat goed engels is maar wilde het gewoon even typen.

Daar zat ik in de trein, lichtelijk aangeschoten, samen met een vriend van me. We waren in Amsterdam naar ADE geweest, naar een live DJset van Kraak & Smaak. Oh wat waren ze goed! Op een gegeven moment zó goed dat ik dacht: Als ik nu naar de wc moet laat ik het gewoon lopen. Dat zou ik natuurlijk niet echt gedaan hebben, maar je snapt me, het was gewoon erg goed.

Het was vroeg afgelopen en we wilden de trein terug nog halen zodat we niet uren zouden te hoeven wachten. Daar zaten we dan, rond een uurtje of twaalf, in de trein. We zaten in een vierzits, tegenover ons een jongen waarmee we gezellig aan de praat raakten.

Echt voor we het wisten waren we op het eindpunt. Shit, dacht ik. Zo snel! Hij vroeg me mijn nummer, maar, feministisch als ik ben, zei ik: Geef me die van jou maar. Ik zette zijn nummer in mijn mobiel, en beloofde hem te whatsappen.

source: http://weheartit.com/entry/82974369/explore?context_user=MischaMystical&page=6

Tot zover is het verhaal nog rooskleurig!

De volgende ochtend werd ik wakker, enorme kater of gewoon ziek. Met mijn duffe hoofd keek ik op mijn mobiel en moest ik opeens aan die jongen denken. Ik keek in mijn contactlijst maar kon hem niet vinden... Daar gaat m'n toekomstige man!

Wat waarschijnlijk is gebeurd: Per ongeluk zijn nummer niet opgeslagen maar gewist. Ja. Volgende keer maar wat minder drinken misschien!

Mijn leven als gelovige

(Hoe ik bij dit onderwerp zo even kwam: Ik dacht aan mijn dag. Ik stond op, at, ging naar de kerk, heb mijn kamer opgeruimd, gegeten, anderhalve film gekeken, weer naar de kerk, koekjes en chips als avondeten gegeten - I know -, nog een film gekeken en de wasmachine aangezet.)

Afgelopen woensdag ging ik naar Amsterdam Dance Event met mijn neefje, we gingen naar een DJset van Kraak & Smaak die echt supergoed waren. Goeie beat, leuk publiek, en leuke locatie (Melkweg). Ik en mijn neefje waren al een jaar lang niet samen uit geweest of iets samen gedaan, dus het werd flink gezellig. En nogal wat gedronken. Na de DJset zaten we buiten (het was vroeg afgelopen) op een terras in Amsterdam, bezig aan ons vierde of vijfde biertje.
Mijn neefje (die trouwens maar een jaar jonger is, niet dat je je iemand van tien moet voorstellen) vroeg me toen of ik nog geloofde.
Hij zelf is gelovig opgevoed, mijn hele familie is zo ongeveer christelijk, maar is dat zelf niet meer. Mijn mening waarom niet: het is niet mainstream. Of hoe zeg je dat? Leuk? Want wees eens eerlijk: zit je met een bijbel in de trein zullen de meeste je raar aankijken. Dat idee heb ik tenminste, het kan ook anders zijn.

Mijn antwoord? Volmondig ja.

Het is vreemd, het afgelopen jaar ben ik ontzettend veel in contact gekomen met ongelovige mensen, diefstal, heel veel drugs, seks, alles. Maar hoe meer dingen ik zag, hoe zekerder ik van mijn geloof werd. Ik zag waar het was, en soms zag ik de afwezigheid ervan. Voor mij is het er gewoon, zoals de lucht die je inademt. Ja, ik vind het lastig om naar de kerk te gaan. Maar niets is zonder moeilijke momenten, waarom zou geloven dat dan wel zijn?

source: http://weheartit.com/entry/79496568/search?context_type=search&context_user=Live__Love_Laugh&query=nightsky

En ook ben ik ontzettend dankbaar voor alles wat ik gekregen heb. Had zelfs een moment dat ik over de straat liep en dacht: Huh, ik heb dit lichaam, dit leven, gewoon gekregen. Heb er niets voor hoeven doen. Gewoon zomaar.

Vervolgens ben ik ook weer dankbaar dat ik dit inzicht heb, maar weet ik ook dat ik nog heel veel moet leren. Maar, zolang je wilt is het goed. Zoals een drupje water een enorm gat in een steen kan maken, zolang het maar om de zoveel tijd drupt.

Het gevoel dat...

... Het enige wat ik doe is de gordijnen open en dicht doen. Ik ben serieus zelfs verbaast dat het nu al weekend is.

Source: http://weheartit.com/entry/82520438/search?context_type=search&context_user=gianicole555&query=sleeping

 

 

Domme actie van een paar dagen terug: Met mijn lamme hoofd uit de trein stappen, vervolgens een roltrap zien die stilstaat. Ik dacht, prima, hij doet het niet, ik loop wel zo naar boven. Begon hij te rollen. Juist, naar beneden! Oeps! Haha.

Spritueel kampvuur dansen

Afgelopen weekend ging ik weg, naar een gat in Groningen, op kamp met andere eerstejaars. Dit hield in: veel onverantwoordelijk drinkgedrag, onserieuze spellen en een puntensysteem - voor bepaalde acties krijg je punten. Denk aan zoenen, in je ondergoed rondlopen. En andere studentikoze onzin waar ik niet veel mee heb.

source: http://weheartit.com/entry/80051899/search?context_type=search&context_user=larissarocha2&query=bonfire

Wel heb ik spiritueel gedanst bij het kampvuur. Tien punten.

Haha wat een zinloze post. Toch posten. Ja.

De man van tegenstellingen

Omdat mijn studie in Utrecht zit, en ik daar zelf niet woon, ben ik dus (bijna) elke dag op reis. Het heen en weer reizen met de trein is wellicht een ander verhaal dan met je hele hebben en houden op je rug rondtrekken, sommige dingen veranderen niet. Nog steeds ontmoet ik af en toe mensen tijdens het reizen waarvan ik denk, wow, wat een vette ontmoeting!

Goed, ongeveer een week geleden, 's ochtends vroeg stapte ik de trein in en ging zitten op een lege stoel naast een (grijze, maar niet heel oude, misschien 45 jarige) man. Hij zei iets van: 'Lekker weertje he?' en vanaf daar ontstond het gesprek. Even tussendoor: meestal studeer ik in de trein, maar als mensen tegen me gaan praten hebben ze het geweten haha! Dan wil ik ook echt een gesprek.

Hij vertelde dat hij uit Groningen kwam, en hij de oogdokter daar niet vertrouwde. Dus op weg naar Utrecht. Hij had wel een bril, maar die zat nu in zijn jaszak, vertelde hij. Dus ik grapte dat brillen alleen werkten als ze daadwerkelijk op je neus staan. Voor ik het wist gaf hij mij een goedbedoelde por en zat hij op zijn praatstoel.

source: http://weheartit.com/entry/79114602/search?context_type=search&context_user=WildPanda&page=11&query=glasses

Als kind wist hij al wat hij ging worden, hij vond het toen al een interessant en intrigerend vak. Dus, school vroeg verlaten en zijn droom gevolgd. Hij vond het altijd weer bijzonder hoe schapen zonder second thoughts hem volgden de koelruimte in, maar paarden en pony's bij de drempel altijd even bleven staan. Alsof ze aanvoelden wat er ging gebeuren. Een enkele keer volgde een pony hem zo trouw, zonder even stil te blijven staan, dat hij er terplekke op verliefd werd. Dus die redde hij en staat tot op heden in zijn achtertuin vrolijk te grazen.
Dieren zijn zo anders dan mensen, merkte hij op.

Hij was niet zomaar een slager, een halalslager wel te verstaan. Mooie tegenstelling: zijn mening was dat de crisis gekomen was door 'al die immigranten'. Geert Wilders was zijn held en ondertussen vertelde hij me wel dat islamieten de schoonste mensen zijn.

Nog meer verhalen volgden. Zeker een interessant gesprek voor een ochtend in de trein.

Eerlijkheid gaat boven alles

Ik moet nu eerlijk tegen jullie zijn. Ik hou van schrijven. Maar ik wist mijn wachtwoord niet meer. Ik typte mijn juiste wachtwoord in, of dat dacht ik, en blogger vertelde mij dat ik mijn wachtwoord 7 maanden geleden had gewijzigd. Hoe blogger dat weet, weet ik ook niet (systeemherkenning voor oude wachtwoorden?), maar ben al mijn mogelijke wachtwoorden langsgegaan. Vijf minuten later had ik mijn bloggeraccount gekraakt. Gehackt door mezelf, kan niet beter!

Even een update: Ik ben terug in Nederland, heb een studie sociologie gestart, zoek een kamer in Utrecht (uitdaging van het jaar), ondertussen maar een baantje bij Jumbo genomen. Nu luister ik naar Simon and Garfunkel. Want die worden nooit oud.

source: http://weheartit.com/entry/79185414/search?context_type=search&query=kiss

Ik wil weer terugkomen, mijn hart uitstorten bij vreemden. Misschien vertel ik wel over mijn perfecte (zelfs nog beter dan in films) romance. Of juist over dingen waar ik niet meer aan wil beginnen. Misschien over de beste ervaringen van mijn leven, of juist de meest angstigste. En wie weet geef ik jullie een lesje zweverigheid. Want zweverigheid is the best.

Maar het belangrijkste, ik wil terugkomen. Dus dan kan het. Hocus pocus poef. Want het is zo leuk.

Edit: 'hart uitstorten bij vreemden', zo vreemd zijn jullie eigenlijk helemaal niet!

Travelling trough Asia

One year ago I would have never thought I would be here, and more happy than I have ever been. (I'm writing this post in English so you and I can both practice english... Sounds good? Yes!). At the moment I'm in Cambodia, travelling, alone - but never alone (travelling alone is the most social thing I have ever done). I'm visiting old temples, get around in a tuk tuk, eat local food, dance on the streets with locals and loving the live. I'm really getting to know myself, and now I know how I got here, travelling, happy, even though I'm pretty introvert and scared of lots of things.

The key for me was, not being afraid of your fears. I'm afraid of lots and lots of things. Uncountable. Lots of social things aswell: I get pain in my stomach often when I attend to parties and stuff like that. But I'm not going to let my fear stop me from things I would like to do. Travelling in Asia sounded always good, but dead scary. But I'm trying to live a life without regretting too much.

In about one and a half month I will be back in Holland, starting my studies (Sociology) and hopefully living in or close to Amsterdam. I might start a new blog (in dutch probably... Haha!) because I still love writing. Finished three diaries while travelling, so almost every three monts a diary.

Anyway, probably no one will read it, but if you do, I'm proud. Just know that being scared of stuff is normal, it is just the way you handle it.

Lots of love xx

Oh schatje, blijf asjeblieft

Darling, be careful, I'm leaving in three weeks...

En dan ben ik aan de andere kant van de wereld en overkom ik iets waar iedereen mij voor waarschuwde. Ik werd verliefd op een Australier. Hoe ik in deze clichesituatie precies terechtgekomen weet ik niet precies, maar het lag niet aan mij. Mijn prins op 't surfbord viel mij in het begin niet eens op, maar toen ik eindelijk zag staan, en zijn naam kon onthouden, was het gelijk raak. Romantisch sterren kijken in the middle of knowwhere hielp ook mee.

Samen dansten we op straat op de muziek van straatmuziekanten, hielden we popcorn gevechten, keken we urenlang downton abbey (waarbij ik dan halverwege met mijn hoofd op zijn schoot in slaap viel), sliepen we wekenlang samen in een eenspersoonsbed, gingen we verkleed naar de meest doodnormale dingen, gedroegen we ons als kinderen en deden we alsof we gangsters waren terwijl we door nachtelijk Melbourne reden. Ramen open, muziek keihard en asociaal doen.

source:  http://www.facebook.com/photo.php?fbid=506521459400138&set=pb.22998...

Wat allemaal niet meehelpt, is dat ik nu in Australie ben, en hij in Afrika. Om de situatie even makkelijker te maken zegmaar. Hoewel ik het gevoel heb dat hij mij gelukkig kan maken, op langere termijn, laat ik deze liefde gaan. Door mijn vingers slippen. Redenen genoeg.

Allereerst: we zijn beide reizigers. Je ontmoet elke dag nieuwe mensen als reiziger, hoe dan ook. Dus ook heel veel leuke jongens. En voor hem meisjes. Vrouwen. Whatever. Niet single zijn en reizen is, hoe stom het ook klinkt, soms best moeilijk.

Ten tweede. Hij gebruikt drugs. Veel drugs. In de twee maanden dat ik met hem samen heb gewoond heb ik me hiervanaf gehouden, het is gewoon niet goed, niet gezond, etc. Hij is verslaafd aan wiet, en vind de rest gewoon reuze interessant.

Ten derde. Hij is 9 jaar ouder dan mij.

Ten vierde: Hij is joods, wil waarschijnlijk joodse kinderen (dus een joods meisje).

Ten vijfde: Hij woont in Australie.

Nog nooit heb ik iemand ontmoet met wie ik mij zo goed voel, maar tegelijkertijd eigenlijk niet samen kan zijn.

Afgelopen woensdag vertrok hij op een langgeplande trip naar Afrika, die maar liest 7 maanden gaat duren. De quote aan het begin van deze post is iets at hij tegen mij zei drie weken voor vertrek, maar op de laatste dag biechte hij op dat dit de eerste keer is dat hij het gevoel heeft dat hij iemand meer gaat missen dan die persoon hem. Maar ik mis hem, big time.

Aan de andere kant, misschien is het goed dat hij weg is, kan ik mij niet teveel aan hem hechten.

source:  http://barbiesdreamworld.tumblr.com/post/43943435611 

Nu hij weg is, lijkt onze tijd die we samen hadden een mooie, zoete droom. Heerlijk als je erin zit, je bent verward als je er net uit komt en na een tijdje begint het te vervagen, en leek het maar onwerkelijk.

No worries!

De eerste paar dagen dacht ik dat ik doodging, zo ongeveer, maar nu voel ik me zielsgelukkig. Ik leer hier elke dag zoveel dingen, elke dag is anders en ik ontmoet superveel leuke mensen. If you never spread your wings you dont know how far you can fly, ofzo, en ik geloof hier heilig in, haha :). Bedankt voor jullie lieve reacties, ik lees ze nu pas aangezien ik geen laptop mee heb en dus afhankelijk ben bibliotheken, aardige mensen (zoals nu) en internetcafe's (so far nog geen gebruik van gemaakt).

Dat is wat ik even wilde laten weten, pff, ik wil nu graag een uitgebreid verhaal typen over allerlei maffe dingen maar ik zit op een ipad dus dat typt verrot :p. Trouwens, half duitsland trekt uit op backpacken, niet normaal hoeveel duitsers je hier ziet haha!

(sluit je ogen en stel je hetvolgende voor: een meisje met bruin haar, knalroze goedkope mp3, een uitgestrekt rustig strand, zinderende hitte en een zee met hier en daar een surfer.)
Source: AUSTRALIA

Dream or disaster?

Okay. Ik ga gewoon even volkomen eerlijk tegen jullie zijn - soms heb ik het gevoel dat ik iets anders moet zeggen om mensen niet teleur te stellen. Niet tegen jullie, maar tegen vrienden, familie. Het is mijn derde dag hier in Brisbane, en ik heb het moeilijk. Ik heb echt hele erge heimwee, en vooral mijn vader mis ik heel erg. Overdag valt het wel mee, maar 's nachts kan ik moeilijk in slaap komen, ik lig dan soms twee uur wakker.

Ik weet het, ik weet het, het is alleen nog maar mijn derde dag. Ik ben alleen nog maar in Brisbane geweest. Maar het verlangen om mijn ouders te zien, gewoon even met ze te kletsen (en dan niet via skype oid) is echt vreselijk sterk.

Daarom heb ik afgelopen nacht (ergens in de twee uur dta ik wakker lag dus) een belofte aan mezelf gedaan: als dit gevoel binnen een maand niet over is, ga ik gewoon naar huis. Misschien hebben jullie zoiets van: 'Hey, is dat niet zonde van je dure ticket en visum etc?'. Wel, eigenlijk maakt het me niet zoveel uit, het is sowieso een mooie ervaring en nu zal ik in elk geval nooit spijt krijgen van het feit dat ik niet naar Australie ben gegaan. Daarnaast zou ik in Europa nog kunnen reizen als ik dat zou willen. Maar het allerbelangrijkste: Ik heb een grote les geleerd. Altijd heb ik familie en vrienden als iets vanzelfsprekends beschouwd, maar nu besef ik me dat het een van de beste dingen uit mijn leven is.

source: http://apos-ao-vento.tumblr.com/post/31698371901 

Ik blijf nog twee nachten in het hostel waar ik nu zit, en daarna ga ik met de trein. Eigenlijk wil ik nu al weg, ik heb het wel weer gezien hier in Brisbane, haha! Oh nog iets belangrijks wat ik hier heb geleerd: Alles is mogelijk, je kunt meer dan je zelf voor mogelijk houd. Ik had nooit gedacht dat ik in mijn eentje naar Australie zou durven, and yet, ik doe het toch maar gewoon!

IK ZIT NU IN HET VLIEGTUIG NAAR BRISBANE

Sommigen zeggen, durf te dromen. Dromen is voor mij nooit moeilijk geweest, meer het vervullen van die dromen. Maar ik werk eraan mensen, ik ben zojuist in mijn grootste angst gestapt - in een vliegtuig, in mijn eentje, naar een land waar ik niks of niemand ken.

Het verschilt per situatie natuurlijk, maar heb je liever spijt van iets wat je niet hebt gedaan of heb je liever spijt van iets wat je wel hebt gedaan?

source: http://corneliabbazley.devote.se/blogs/0/preview.htm?u=914149&r=Tis... 

Alhoewel heb ik soms wel zoiets van: waar de fuck ben ik mee bezig?

Tussen neus en lippen door...

Gisteravond ging ik 's avonds met mijn vader uit eten, als een soort 'afscheidsdiner'. Nadat we hadden gegeten, kwamen mijn twee broers en schoonzus ook even langs. Mijn oudste (ongetrouwde) broer vertelde dat hij een nieuwe kamer heeft in Groningen. 'En oh, ik heb trouwens ook een vriendin.'

Dus die heb ik natuurlijk direct een kruisverhoor onderworpen. Blijkt dat er al 'iets' sinds het begin van de zomervakantie, dat ze een keer bij hem achterop de motor had gezeten en dat mijn broer toen onderuit is gegaan (met de motor). Maar dat ze redelijk nuchter bleef (hoewel erg geschokt) onder dit alles. En dat vond mijn broer ook wel aantrekkelijk haha.

source: http://terixoxo.tumblr.com/post/31412230170 

Ben dus superblij voor hem. Hij is 25, en echt een superleuke jongen. (Leuk om te vertellen: we hebben een -bosnische- schoonmaakster thuis, maar ze spreekt echt vloeiend Nederlands. Op een keer was haar Bosnische nichtje, die geen Nederlands spreekt, bij haar op bezoek in Nederland. Het nichtje ging ook mee schoonmaken - ook om wat bij te verdienen gezien je in Bosnische geen drol verdient. Dus het huis van ons werd onderworpen aan een grote schoonmaak. Nouja, toen hun langskwamen was mijn broer daar toevallig, en het bosnische nichtje zei tegen onze schoonmaker in het bosnisch: Wat is dat een knappe jongen, en wat heeft hij een leuke kledingstijl, en wat zit zijn haar leuk! Terwijl mijn broer daar zat te ontbijten en er ofcourse niks van verstond. Dit hoorde ik later weer van onze schoonmaakster - echt een tof mens trouwens. Moest echt lachen, haha!). Hahahaha sorry die tekst tussen haakjes is echt te lang gewoon :p

(Ik heb geen zin in om de tekst die ik zojuist heb getypt over te lezen maar heb het gevoel dat ik vergeten ben de clou te vertellen ofzo, nouja, sorry als dat zo is. Het zij zo.)

Vlinders

source: http://fairycandles.tumblr.com/post/28758909870 

Heel erg lang geleden las ik een boek dat ging over een meisje met anorexia. Ze ging steeds slechter met haar, het werd winter, de dagen werden donkerder. Ze begon een psychologe te bezoeken, en het ging langzamerhand steeds beter met haar. Het voorjaar brak weer aan, en op een dag zag ze een witte vlinderen voorbij fladderen. En als de eerste vlinder die je na de winter ziet een lichtgekleurde vlinder is, dan is dat een gunstig voorteken.

Hier dacht ik laatst aan, ik zie de laatste tijd veel (lichtgekleurde) vlinders. Niet dat we net een winter achter de rug hebben, maar toch.

Het boek heet trouwens Maanmeisje, en is geschreven door Kjersti Scheen.